عطسه

یه روز یه نفر عطسه اش گرفت، دیگه بند نیومد… افتاد دنبال راه چاره… تا رسید به گل قاصدک… قاصدک گفت: چرا می‌خوای عطسه نکنی…؟ بیا عطسه کن و کمک کن به پخش شدن بذرهای من توی طبیعت… یه نفر با خودش فکر کرد گفت: چرا باید مفتی مفتی برا تو عطسه کنم…؟ قبلش پولشو بده… قاصدک گفت: اما مگه من از تو پول خواستم تا عطسه ات رو قطع کنم…؟ یه نفر به خودش اومد و دید موقع حساب کتاب کردن، عطسه هاش قطع شده… حسابی از خودش خجالت کشید… قاصدک گفت: بیخیال رفیق… بهانه ای شد واسه رفاقت، شروعش با من، بقیه اش با هم.

لیلا کوت آبادی

نقش درد

غرقی به درونم، یا غرقی به خیالم؟
ندانم…
اما تو بدان که من غرقم، غرق آن لبخند شناور روی لبانت، غرق دردم، دردی که مرا کُشت، بی تو در سکوت سرما، درد را نفس کشیدم، من، درد را نفس کشیدم، درد مرا نفس کشید، حالا من نقاشی دردم، درد تو را کِشت مرا کُشت، درد مرا، مرا درد، درد مرو مرا تو از خیال من، تو دردی و از آنِ من…

لیلا کوت آبادی

درباره ی رمان 1Q84

1Q84 (سه جلد)
نویسنده: هاروکی موراکامی (عشق؛ نویسنده‎ ی مورد علاقه‌ ‎ام)
مترجم: معصومه عباسی نتاج عمرانی (نشر آوای مکتوب)


1Q84 با جزئیات و پرداختی غنی؛ موراکامی مثل همیشه از موسیقی سروده تا آدم‌ها و دنیاهایشان؛ از آماده کردن غذا تا نگاه شخصیت‎ ها به دنیا و مفاهیمی مثل عشق و مذهب؛ از معمولی ‎ترین وقایع تا دنیاهای موازی در پس ذهنی سورئال. داستان سرشار از مفاهیم آشکار و پنهان در نام روایت تا طرح جلد و حرف ‎هایی که از زبان شخصیت‎ ها می‎ شنوی. (از 9 که در آینه همان Q است تا چشم سوم.)


روایت به شکل موازی با دو شخصیت شروع می ‏شود. که هر دو به نوعی در شلوغی دنیا تنهایی را برگزیده‌ اند.
آئومامه: مربی باشگاه، زنی باهوش و شجاع با استعدادی شگرف در آدمکشی. او با پایین رفتن از پله‎های اضطراری در یک اتوبان وارد دنیای موازی در زمان 1Q84 می‎ شود.


تنگو: معلم ریاضی با ذهنی خلاق در به تصویر کشیدن دنیای اعداد و داستان‎ ها. او با خلق داستانی (شفیره‎ی هوا) وارد شهر گربه‏ ها می‎شود. (نام رمانی دیگر از هاروکی موراکامی)
زمانی این دو در کودکی با گرفتن دست هم، به هم گره می‎خورند اما زمانه آن‎ ها را از هم جدا کرده تا اینکه با خلق داستان شفیره‎ ی هوا (توسط تنگو و یک دختر نوجوان) وارد دنیای موازی می‎ شوند. با حضور شیاطین و خدایانی که انسان‎ ها را بازیچه ‏ی دستان خود کرده ‎اند. با پیشوا و الهاماتی که از آدم کوچولو‎ها دریافت می ‎کند. گویی این دنیای سایه ‏ای از دنیای خود ماست. این صدای کیست؟ چه کسی می‎داند. خیر و شر هر آن ممکن است جای خود را با هم عوض کنند و تو که در اندیشه ‎ی خیری به آنی در جبهه‎ ی شر ایستاده باشی. چه کسی می‎ داند؟؟


آئومامه عاقبت در زمان 1Q84 و در شهر گربه‎ ها تنگو را می ‎یابد. خیلی محکم و مطمئن دستش را می‏ گیرد و از پله‎های اضطراری بالا رفته و او را با خود به دنیای واقعی می ‎برد. (که حتی شک می‎ کنم آیا این دنیا هم واقعیست؟)
شده از ته دل بخواهی دست کسی را بگیری اما بدانی هیچ وقت امکانش را نخواهی یافت. کافیست وارد دنیای آینه‎ ها شوی. او را پیدا کنی و دستانش را بگیری. ولی بعد از آن معلوم نیست به دنیای واقعی باز گردی یا با معشوق گم شوی به هزار عالم. اما کاش او باشد و گم شوم به هزار هزار عالم.


در یک سوم پایانی کتاب (جلد سوم) زاویه دید جدیدی نیز با نگاه یک کارآگاه خصوصی (یوشیکاوا) به داستان باز می‎شود که از نظر من آزاردهنده بود و برای سبک کردن بار نویسنده در دادن اطلاعات به مخاطب. هرچند زمانی که می‎ فهمی درد و گذشته ‎ی یوشیکاوا چیست، تحملش راحتر می‏ شود اما مرگش در پایان داستان گره‏ ای را برای نویسنده باز می‏ کند تا او هم راحتر به پایان نزدیک شود.


همانطور که با شیفتگی روایت را دنبال می ‏کنی و به پایان نزدیکتر، شک می‎ کنی نکند نویسنده دستت را رها کرده و تو گم ‎شوی در سوالاتی که داری و دنیایی که او برایت ساخته اما نهایت خود را گم شده می ‏یابی. گویا روایت نیمه تمام می ‎ماند اما هاروکی اذعان دارد که می ‎توانسته داستان را تا چند جلد دیگر ادامه دهد اما تا همینجا کافی بوده. داستان‎ های فرعی آدم کوچولوها، بز مرده، فرقه‎ی مذهبی، زن دواگر، مامور محافظ، ناپدید شدن دوست دختر متاهل تنگو، مرگ دوستِ پلیس آئومامه، مردان کله طاس، دختر پیشوا، پروفسور، ماذاها و دوهتا… بدون پایان می ‎ماند.

تنها یک چیز را مطمئن خواهی بود که دست معشوقت را محکم گرفته ‎ای و او را از دنیای زیرزمینی مردگان بیرون می‏ کشی و هربار که برای اطمینان به عقب باز می‏ گردی تا چهره ‏اش را ببینی، هیچ نیرویی او را به دنیای مردگان باز نمی‏ گرداند. شاید هر دو مرده باشیم و سفری بی‌انتها در کشف دنیاهای موازی را شروع کرده باشیم. به هر حال ما هم بمیریم، تمام داستان‎ های فرعی به جز ما نیمه تمام می ‏مانند و ما می ‎دانیم که مرده‎ ایم و تمام.


لیلا کوت آبادی. آذر 99

در جستجوی زمان از دست رفته

چرا بیشتر از قبل همه چی بهم میگه که این دنیا همش توی ذهنمه… نشونه ها چی میخوان از جونم. مثل کلاغ بالای سرم غار غار میکنن تا چی رو بهم بگن… زمانم رو کجا گم کردم که بعد اون اینقدر آشفته ام؟

لیلا کوت آبادی

درمانده

زمستان سخت نزدیک است و تو دور، به قدر جریان زمان و سکون مکان… هم این گویی سرنوشت ماست، بودن از دو دنیای موازی، جدا از هم.

لیلا کوت آبادی

پ. ن. سرمای زمستان به درونم دمیده شده و من دختر یخ‌زده ای هستم که تنها گرمای بوسه ای از روی عشق و علاقه‌ی صادقانه، می‌تواند به درونم نفوذ کند و من را به زندگی بازگرداند. لیکو.

تابوت

چهار فصل داریم اما هیچ کدام از آن من نیست… من یک تابوت سنگی ام برای به حبس کشیدن روحی تنها که در بی زمانی و بی مکانی دنیا دفن شده.

لیلا کوت آبادی